Lucy is beeldend kunstenaar en als ik haar prachtige schilderijen zie, heb ik het gevoel dat ik in een spiegel kijk. Hetzelfde gevoel heeft zij als zij mijn teksten leest. We resoneren duidelijk met elkaar en dat zorgde ervoor dat ik het verlangen voelde om haar beter te leren kennen en haar bijzondere visie en inzicht in het leven, die ze vertaalt naar beeldende kunst, in het zonnetje te zetten.

Waar is het voor jou begonnen en hoe heeft het zich ontwikkeld?

Ik was als kind altijd al aan het tekenen. Ik ben etaleuse van beroep en heb dat 10 jaar gedaan, tot het moment dat ik dacht dat mijn vriend en ik voor langere tijd naar Indonesië zouden verhuizen, wat uiteindelijk toch niet doorging, maar wel voor de opening zorgde om het tekenen weer op te pakken.

Ik was mijn werk in die periode best wel zat, want er moest steeds meer in steeds minder tijd en ik vond daar steeds minder mijn creativiteit in terug. Ik denk dat ik toen voor mezelf al een soort vluchtroute had gezien in dat weggaan naar Indonesië. Toen dat dus niet doorging  kreeg ik een erge oorontsteking wat voor mij typerend was voor ‘je luistert niet naar jezelf’. Toen ben ik drie weken ziek geweest en heb ik uiteindelijk de beslissing genomen om voor mezelf ontslag te nemen en om de dingen te gaan doen die ik leuk vond. Dat kon gelukkig, omdat mijn vriend ook werkte toen.

Een jaar later zijn we uiteindelijk zelf naar Indonesië gegaan voor een half jaar en daar ontdekte ik tot mijn verbazing dat ik eigenlijk toch wel heel graag kinderen wilde. Bij terugkomst werd ik ook vrij snel zwanger en toen heb ik twee kinderen gekregen binnen twee jaar. Tot het moment dat zij naar school gingen heb ik me volledig op hen gericht, maar daarna ben ik echt gaan schilderen. Toen had ik zoiets van: en nu ik!

Waar haal jij je inspiratie vandaan?

Vanaf het begin af aan heb ik die uit ‘Het Veld’ gehaald. Eigenlijk heb ik altijd wel zo in elkaar gezeten, alleen vanaf het moment dat ik me daar bewust van was, ik zou niet weten wanneer dat precies was bij mij, ben ik dat ook gaan schilderen. En dat houdt voor mij in dat je het los kunt laten dat het iets heel moois moet worden. Dat het moeten eraf is.

Wat zie jij als werkelijkheid?

De werkelijkheid die bestaat eigenlijk helemaal niet. Want je kan jezelf helemaal inklappen tot er niets meer overblijft. Als je naar het begint terug gaat dan was er niks, alleen maar leegte en om dat gezien te krijgen ontstaat er bewustzijn en dan ontstaat er vanuit dat bewustzijn maar één lichtdeeltje en die plopt zoveel miljoen keer per seconde, overal is dat tegelijk aanwezig en ga je daar de verdichting in, dan ontstaan wij. Ik denk dat dat de werkelijkheid is.

Als je een wiel hebt dan heb je dat middelpunt en van daaruit al die spaken van mogelijkheden, van wat wij zouden kunnen zijn. En wat werkelijkheid wordt, dat ligt alleen aan waar ik mijn bewustzijn op richt. Dat is het enige wat er is. Ik begin zelfs helemaal overtuigd te raken dat alles in mijn wereld alleen maar een weerspiegeling is van wat ik ben; dat het mij iets te zeggen heeft. En dat dat voor iedereen geldt en dus niet een groot ego of wat dan ook is, maar dat het écht zo in elkaar zit. 

Als ik de deur dicht doe, dan is buiten er ook niet meer, want het bewustzijn is daar niet. Er is inderdaad alleen maar NU. Het heden komt dus ook niet voort uit het verleden, maar dat gebeurt alleen omdat wij dat denken, maar dat er in feite dus helemaal niks is. Het wordt elk NU moment opnieuw gecreëerd. Ik heb dit al vaker gelezen, maar de afgelopen weken begint dit echt in mijn bewustzijn te vallen, te denderen bijna, zo van; dat je het gaat voelen dat het echt zo is. En dat vind ik gigantisch. En dat is, nou ja, dat is toch wel de werkelijkheid…

2012 staat voor jou voor De Shift, zeg je op je site, wat houdt dit voor jou in?

Mijn fascinatie komt o.a. bij de Maya’s vandaan. Dat was al een jaar of 20 geleden. Ik denk dat er een soort kantelpunt zal plaatsvinden op 21-12-2012, maar daarnaast denk ik ook dat elk moment een kantelpunt voor ieder mens kan zijn, alleen zie ik die datum als een kantelpunt in het massabewustzijn. Een andere wereld, een werkelijke sprong. Ik denk dat de belemmeringen daar losschieten en dat daar een totale bevrijding ligt. Misschien wordt ons lichaam ook etherischer en beschikken we over meer bijzondere gaven zoals telepathie en tijdreizen.

Heeft 2012 een bepaald effect op jouw schilderwerk?

Ik heb het idee dat het steeds aan het ophogen is. En in mijn schilderijen ben ik aan het spelen met die veranderende werkelijkheden. Ik pak stukjes foto’s die ik vaak zelf gemaakt heb, in het bos ofzo, en die print ik en verscheur ik. En vanuit al die deeltjes laat ik een nieuwe werkelijkheid ontstaan.

En dat gaat dus voorbij mijn gedachten. Dat laat ik gewoon maar gaan en daar zie ik dan weer een soort verdieping in. En op die manier is zich dat al vele jaren aan het opbouwen, maar ik zie daar toch elke keer weer verandering en dat kan ik niet zelf sturen. Pas achteraf zie ik vaak het totaalplaatje en dat zie ik dan ook regelmatig weer terug op internet in afbeeldingen, waarvan ik dan denk: ‘whooow... dat heb ik net geschilderd!’

Heb je nog een tip aan mensen die dit lezen en zelf ook creatief ingesteld zijn?

Vooral loslaten dat iets mooi moet worden. Dat vind ik het allerbelangrijkste. Want de meeste mensen durven niet eens een potlood te pakken of een pot verf of een pen of wat dan ook. Ik denk dat het belangrijkste is dat het niks hoeft te worden. En ik hoor dat dan helemaal dubbel, want als je in ‘niks’ kan komen, dat is alles hè… Ga gewoon lekker spelen, los van je oordeel, ga gewoon kijken, spannend wat eruit komt en dat hoeft helemaal nog niks te zijn, maar misschien kun je er iets in zien, juist doordat het niks is.

Wat is het mooiste kado dat het jou heeft opgeleverd door zo in verbinding te staan met jezelf in dat NU moment?

Ja, ik voel m’n hart dan heel erg. Voor mijzelf zit daar alles in. Ik kan het vergelijken met het etaleren. Dat was maar enkele momenten per maand en dan heb ik het misschien over secondes dat ik blij was met een creatie. En nu zit ik daar zo vaak in, omdat ik iets vanuit mijn hart doe. En dat, ja dat is het mooiste dat het me oplevert, want dichter bij jezelf kun je niet komen. Nou ja, daar kan ik mijn hele leven op teren. Als je je hartsding doet dan weet je pas wat echt geluk is.

Ga voor meer informatie over Lucy en haar kunst naar: www.lusees.exto.nl