De bijna-dood-ervaring van een vrouw met kanker en wat haar inzichten met mij deden
Dit weekend heeft er een grote shift in mij plaatsgevonden. De aanleiding hiervoor was het lezen van het boek 'Dying to be me' van Anita Moorjani. Het beschrijft haar weg naar kanker, haar bijna dood ervaring en haar weg terug naar heling. De weg naar kanker toe duurde veel langer dan de tijd die het haar kostte om weer volledig te helen.
Na haar bijna-dood-ervaring genas ze binnen een aantal dagen van een lichaam dat vol tumoren ter grootte van citroenen zat.
De artsen hadden haar al afgeschreven, haar organen hadden het opgegeven en ze verdween in een diepe coma. Althans, dat dachten de mensen om haar heen. Maar terwijl zij vreesden dat ze haar kwijt raakten, was Anita's bewustzijn bij alles aanwezig wat er plaatsvond. Niet alleen in het ziekenhuis waarin ze zich op dat moment bevond, maar ook bij haar broer die ze kon zien terwijl hij in het vliegtuig onderweg was om in haar laatste uren bij haar te kunnen zijn. Haar bewustzijn kon tegelijkertijd alles waarnemen en ervaren wat met haar te maken had. Alleen de mensen om haar heen konden haar in hun verdriet niet meer bereiken...
"Don't die with your music still inside you. Listen to your intuitive inner voice and find what passion stirs your soul." Dit is een uitspraak van Wayne Dyer die me raakt. 
